ΤΟ ΔΩΔΕΚΑΗΜΕΡΟ ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΑΚΙΑ – Part 2

Πολλοί οδοιπόροι, που βρέθηκαν τις νύχτες αυτές σε δάση και ερημωμένους κάμπους, λένε πως τους είδαν να γυρίζουν εδώ κι εκεί γυμνοί, φορώντας μονάχα σιδερένια παπούτσια, ή ξυλοπάπουτσα και σκούφιες απο γουρουνόπετσα, κρεμαστές, σα σακούλες.
Λένε ακόμα πως σταματούν τους νυχτομένους διαβάτες και τους παρασύρουν σε αλλόκοτους χορούς που στήνουν στα ρέματα με φοβερά νταούλια, ή ότι εμποδίζουν τους καβαλάρηδες να φτάσουν στον προορισμό τους, αφού μπλέκονται στα πόδια των αλόγων τους.
Καλικάντζαροι
Οι νοικοκυραίοι ξέρουν πως οι καλικάντζαροι τις δώδεκα ημέρες που κυλάνε ανάμεσα στις γιορτές του χειμώνα, άλλο δε θέλουν παρά να μπαίνουν στα σπίτια, να τρώνε τα γλυκά των κυράδων και να κάνουν όποιο κακό μπορούν στους ανθρώπους.
Όμως, αυτά δεν είναι πράγματα εύκολα, γιατί ο λαός μας ξέρει πώς να προφυλαχθεί.. Άλλοι κρεμούν ένα κατωσάγονο γουρουνιού έξω απο την πόρτα τους και άλλοι καίνε αλάτι, ή, ένα παλιοπάπουτσο στη φωτιά, γιατί πιστεύουν ότι οι κρότοι και η δυσοσμία του καπνού διώχνουν τους καλικαντζάρους.

Για τα καλικαντζαράκια που ίσως μπουν απο την πόρτα των σπιτιών, πολλοί νοικοκύρηδες δένουν στο πόμολο μια τούφα λινάρι, ώσπου να το ξεμπερδέψει ο δαίμονας και να μετρήσει τις κλωστές του..
και αν τα παγανά μπουν απο την καπνοδόχο; οι νοικοκυρές τοποθετούν στο άνοιγμά της ένα κόσκινο. Μόλις ο καλικάντζαρος το δει, αρχίζει να μετράει, μα μπερδεύει τις τρύπες και ξαναρχίζει το μέτρημα. Ξαναχάνει όμως τη σειρά και αρχίζει πάλι. Περνάει έτσι η ώρα, λαλάει ο τρίτος πετεινός και εκείνος όπου φύγει φύγει, γιατί τρέμει το φως του ήλιου και τρέχει να περάσει τη μέρα κρυμμένος σε μια απόμακρη σπηλιά, συντροφιά με τις ξωφιές και τις λάμιες.

Άλλοι πάλι προσπαθούν να καλοπιάσουν τα καλικαντζαράκια, γι’ αυτό πετούν στις στέγες των σπιτιών τους ξεροτήγανα που τα ξετρελεαίνουν, ή αφήνουν μπροστά στα κατώφλια τους στάμνες με βρώμικο νερό για να τους ξεγελάσουν, τάχα, πως είναι απο αυτό που πίνουν και οι ίδιοι.
Αγαπημένος τόπος των καλικαντζάρων, λένε, είναι ο μύλος, γι’ αυτό και η λαϊκή φαντασία έπλασε πολλά παραμύθια.

Απο το βιβλίο »Μήνας μπαίνει μήνας βγαίνει» της Γιολάντας Τσορώνη – Γεωργιάδη 🙂

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s