Στην Κίνα , παρ’ όλο που για τους βουδιστές και ταοϊστές κατά κύριο λόγο Κινέζους , η πιο σημαντική γιορτή είναι η έλευση της νέας χρονιάς (η οποία φέτος ξεκίνησε στις 7 Φεβρουαρίου 2008 και θα είναι η χρονιά του Αρουραίου), στις μεγάλες πόλεις της αχανούς χώρας και τα χριστιανικά Χριστούγεννα καταλαμβάνουν μια κάποια θέση. Ιδίως στο Χονγκ Κονγκ, το οποίο υπήρξε βρετανική αποικία από το 1842 έως το 1997 και σήμερα αποτελεί ειδική διοικητική περιοχή της Κίνας, την περίοδο των εορτών στολίζεται με χριστουγεννιάτικα δέντρα, φωταγωγείται όπως και ο υπόλοιπος δυτικός κόσμος και φυσικά κινείται σε ρυθμούς εορταστικούς. Τόσο εδώ όσο και στα υπόλοιπα αστικά κέντρα της χώρας και όπου φυσικά υπάρχουν χριστιανοί και όχι απαραίτητα, τις εν λόγω εορτές τις απολαμβάνουν κυρίως τα παιδιά που διακοσμούν τα δέντρα τους με στολίδια από χαρτί και περιμένουν τον δικό τους Αη Βασίλη που προφέρεται στη γλώσσα τους Dun Che Lao Ren και σημαίνει ο «Γέρος των Χριστουγέννων».Αξίζει να αναφέρουμε την ταοϊστική γιορτή που ονομάζεται Ta Chiu και πραγματοποιείται στις 27 Δεκεμβρίου στο Χονγκ Κονγκ. Μία από τις πιο ενδιαφέρουσες παραδόσεις στη διάρκεια αυτής της γιορτής, που σιγά σιγά παύει να λαμβάνει χώρα, είναι όταν ταοϊστές ιερείς διαβάζουν μια λίστα με τα ονόματα όλων των κατοίκων της περιοχής τους. Στη συνέχεια φτιάχνουν με το χαρτί της λίστας ένα χάρτινο άλογο, το οποίο και καίνε με την ελπίδα να φτάσει ο καπνός ώς τον ουρανό!

 

Στην Ιαπωνία, οι περισσότεροι άνθρωποι ασπάζονται ταυτόχρονα τον βουδισμό και τον σιντοϊσμό και μόνο ένα ποσοστό που δεν ξεπερνάει το 1% είναι Χριστιανοί. Ο εορτασμός των Χριστουγέννων στην Ιαπωνία δεν έχει σε καμία περίπτωση θρησκευτικό χαρακτήρα. Είναι γεγονός, ωστόσο, ότι όσο περνούν τα χρόνια, οι τάσεις «δυτικοποίησης» είναι τόσο έντονες που και ο εορτασμός των Χριστουγέννων συμπεριλαμβάνεται στο μακρύ κατάλογο των εορτών της χώρας και συνδέεται με περισσότερη κατανάλωση, στολισμούς, φώτα και χρώματα, όπως ακριβώς στη Δύση.Για την Ιαπωνία, από το 1873 που υιοθέτησε επισήμως το Γρηγοριανό Ημερολόγιο (πρωτύτερα η καινούργια χρονιά γιορταζόταν στις αρχές της άνοιξης, όπως κάνουν ακόμα οι Κινέζοι και όχι μόνο), η έλευση του νέου έτους (shogatsu ή oshogatsu, όπως προφέρεται) είναι η σημαντικότερη γιορτή της χώρας. Συνεπάγεται, μάλιστα, τριήμερη αργία (1 – 3 Ιανουαρίου), οπότε κανείς ή σχεδόν κανείς δεν δουλεύει και όλος ο κόσμος ξεφαντώνει σε σπίτια, μαγαζιά, πλατείες και δρόμους. Η καινούργια χρονιά σηματοδοτεί για τους Ιάπωνες μια καινούργια αρχή, αφού στην παράδοσή τους κάθε χρόνος που τελειώνει πρέπει να φεύγει χωρίς μπελάδες και προβλήματα και με τακτοποιημένες τις κάθε λογής εκκρεμότητες. Γι’ αυτό και τις παραμονές της Πρωτοχρονιάς τα πάρτι στα οποία διασκεδάζουν οι Ιάπωνες έχουν μια παραπάνω σημασία: ονομάζονται bonenkai και είναι -θα λέγαμε- πάρτι λησμονιάς. Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, οι καμπάνες των βουδιστικών ναών χτυπούν 108 φορές για να διώξουν τα κακά πνεύματα του περασμένου χρόνου, ενώ το έθιμο επιτάσσει για το ίδιο βράδυ να σερβίρονται σε όλα τα εορταστικά τραπέζια λεπτά και μακριά ζυμαρικά (toshikoshi soba), που συμβολίζουν τη μακροζωία και την καλή τύχη.Στη χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου γαρ, η 1η Ιανουαρίου ξεκινάει με τη θέαση της πρώτης… Ανατολής (hatsu-hinode), με αρκετό κόσμο να προτιμάει για ακόμα καλύτερη θέα τις παραλίες, όπου το ξημέρωμα, συνοδευόμενο από σειρά εκδηλώσεων, γίνεται ακόμα πιο εντυπωσιακό. Κατά τα άλλα, τόσο στην αλλαγή της ώρας όσο και καθ’ όλη τη διάρκεια της πρώτης ημέρας του χρόνου, ο κόσμος πλημμυρίζει τους ναούς για να προσευχηθεί για υγεία και ευημερία (hatsumode), ενώ η καλή διάθεση και η διασκέδαση συνεχίζονται με εκδηλώσεις, συναυλίες και πάρτι.

 

Πηγή : Καθημερινή