Ήταν παραμονή Πρωτοχρονιάς και οι χιονισμένοι δρόμοι είχαν ερημώσει. Από τα φωτισμένα παράθυρα έρχονταν ήχοι από γέλια και τραγούδια. Όλοι ετοιμάζονταν να υποδεχτούν τον Νέο Χρόνο.

Δίπλα στο παράθυρο στεκόταν λυπημένο ένα κοριτσάκι. Το κουρελιασμένο της φουστάνι και η τριμμένη σάρπα της δεν την προστάτευαν από το κρύο και προσπαθούσε σκληρά για να μην ακουμπήσει τα ξυπόλητα πόδια της στο παγωμένο έδαφος. Δεν είχε πουλήσει ούτε ένα κουτάκι σπίρτα όλη την ημέρα και φοβόταν να γυρίσει σπίτι, γιατί ο πατέρας της σίγουρα θα θύμωνε. Έτσι κι αλλιώς, στην υγρή και σκοτεινή σοφίτα που έμενε δεν θα ήταν πολύ πιο ζεστά. Τα δάχτυλα της μικρής είχαν παγώσει. Αν άναβε ένα σπίρτο! Τι θα έλεγε όμως ο πατέρας της για μια τέτοια σπατάλη!

Διστακτικά, έβγαλε ένα σπίρτο και το άναψε. Τι όμορφη ζεστή φλόγα! Η μικρή την έκλεισε στη χούφτα της και …ξαφνικά είδε μέσα στο φως της να καίει ένα μεγάλο λαμπερό τζάκι. Το κοριτσάκι άπλωσε τα χέρια στη ζεστή θαλπωρή του, αλλά ακριβώς τότε το σπίρτο έσβησε και η εικόνα χάθηκε. Το βράδυ φαινόταν τώρα πιο σκοτεινό και το κρύο γινόταν πιο τσουχτερό. Ένα ρίγος διαπέρασε το κορμάκι της μικρής. Αφού δίστασε για αρκετή ώρα, άναψε ακόμα ένα σπίρτο. Αυτή το φορά η λάμψη μεταμορφώθηκε σε μια τεράστια τζαμαρία. Πίσω από αυτήν βρισκόταν στρωμένο ένα γιορτινό τραπέζι γεμάτο φαγητά και φωτισμένο από ένα κηροπήγιο. Με τα χέρια ανοιχτά προς τα φαγητά η μικρή πέρασε μέσα από το τζάμι …αλλά και αυτό το σπίρτο έσβησε και η μαγική σκηνή μαζί του.

Η καημενούλα, μέσα σε λίγα μόνο δευτερόλεπτα είχε πάρει μια γεύση από όλα όσα της είχε αρνηθεί η ζωή της: ζεστασιά και καλό φαγητό. Το κοριτσάκι άρχισε να κλαίει και έστρεψε το βλέμμα προς το παράθυρο, ελπίζοντας να γνωρίσει κι αυτή για λίγο τόση ευτυχία. Άναψε το τρίτο σπίρτο και τότε συνέβη κάτι ακόμα πιο θαυμαστό! Μπροστά της είχε τώρα ένα πανέμορφο χριστουγεννιάτικο δέντρο στολισμένο με εκατοντάδες κεριά, παιχνίδια και πολύχρωμες μπάλες. «Τι όμορφο!» αναφώνησε η μικρή κρατώντας ακόμα το σπίρτο. Το σπίρτο της έκαψε το δάχτυλο και έσβησε κι αυτό με τη σειρά του. Το φως των χριστουγεννιάτικων κεριών ανέβηκε ψηλά, ψηλότερα, όλο και πιο ψηλά και τότε ένα από τα φώτα έπεσε, αφήνοντας μια γραμμή πίσω του. “Κάποιος πεθαίνει,” σιγομουρμούρησε το κοριτσάκι. Όπως έλεγε η αγαπημένη της γιαγιά: “Όταν πέφτει ένα αστέρι, μια καρδιά σταματάει να χτυπάει!”

Σαν υπνωτισμένη η μικρή άναψε ένα ακόμα σπίρτο. Αυτή τη φορά είδε τη γιαγιά της. “Γιαγιά, μείνε μαζί μου!” ικέτευσε και άναβε το ένα σπίρτο μετά το άλλο για να μην εξαφανιστεί και η γιαγιά όπως οι προηγούμενες εικόνες. Η γιαγιά δεν εξαφανίσθηκε, αλλά την κοίταζε χαμογελαστά. Άνοιξε τα χέρια της και η μικρή την αγκάλιασε κλαίγοντας: “Γιαγιά, πάρε με μαζί σου!” Ξημέρωσε ένας χλωμός ήλιος πάνω στους παγωμένους δρόμους της πόλης. Στο έδαφος το άψυχο σώμα ενός μικρού κοριτσιού, περικυκλωμένο από χρησιμοποιημένα σπίρτα. “Καημενούλα!” είπε ένας περαστικός. “Προσπαθούσε να ζεσταθεί!” Όμως τότε, η μικρούλα βρισκόταν ήδη πολύ μακριά, κάπου όπου δεν υπάρχει κρύο, πείνα και πόνος………..

Συγγραφέας : Hans Christian Andersen / Photo: www.kathimerini.gr

Ήταν η βραδιά της παραμονής των Χριστουγέννων.

Οι Μπράουν είχαν πάει να δειπνήσουν με τους Τζόουνς, που έμεναν στο διπλανό σπίτι.
Ο Μπράουν κι ο Τζόουνς, καθισμένοι ακόμη στο τραπέζι, ροκάνιζαν καθαρισμένα φουντούκια κι έπιναν κρασί. Οι άλλοι, είχαν ανέβει επάνω.

- Τι θα χαρίσεις του γιου σου για τα Χριστούγεννα; ρώτησε ο Μπράουν.

- Ένα τρενάκι, αποκρίθηκε ο Τζόουνς. Ένα τρενάκι αυτόματο… εντελώς καινούριο παιχνίδι.

- Για να του ρίξουμε μια ματιά, είπε ο Μπράουν.

Ο Τζόουνς πήγε στη σερβάντα, έφερε ένα δέμα κι άρχισε να το ξετυλίγει.

- Σπουδαίο δεν είναι; Θαύμασε. Τρέχει γύρω γύρω, στις ράγες του. Δεν είναι παράξενο ν’ αρέσει τόσο στα αγοράκια να παίζουν με τρένα;

- Ναι, ναι, συμφώνησε ο Μπράουν. Και πώς δένονται οι ράγες;

- Στάσου να σου δείξω, είπε ο Τζόουνς, βοήθησέ με μόνο να παραμερίσω τούτα τα ποτήρια και τα πιάτα και να σηκώσω το τραπεζομάντηλο. Εντάξει!! Κοίτα, λοιπόν! Βάζεις τις ράγες έτσι και τις στερεώνεις στις άκρες τους, έτσι που…

- Κατάλαβα, περνούν η μια μέσα στην άλλη και βιδώνουν. Πολύ διασκεδαστικό για τα παιδιά. Εγώ, του Ουίλι του πήρα ένα αεροπλανάκι.

- Ξέρω, περίφημο είναι. Είχα χαρίσει ένα του Έντουιν για τα γενέθλιά του. Του είπα πως ο Σάντα Κλάους θα του έφερνε φέτος κάτι καινούριο. Φυσικά, ο Έντουιν πιστεύει απόλυτα στο Σάντα Κλάους. Για κοίτα τούτη την ατμομηχανή… Βλέπεις; Έχει ένα ελατήριο μέσα στο καζανάκι της.

- Κούρντισέ το, είπε ο Μπράουν με μεγάλο ενδιαφέρον. Για να δούμε πώς δουλεύει…

- Αμέσως, είπε ο Τζόουνς, βάλε μόνο δυο τρία πιάτα ή κάτι άλλο, για να γείρουν λίγο οι ράγες. Εντάξει… Πρόσεξε τώρα πώς βουΐζει πρίν ξεκινήσει! Δεν είναι έξοχο για ένα παιδί;

- Βέβαια είπε ο Μπράουν, μα για πες μου σε παρακαλώ! Τούτος ο σπάγκος είναι για τη σφυρίχτρα; Μπα που να πάρει η οργή! Σφυρίζει σαν αληθινή!

- Και τώρα, Μπράουν, εξακολούθησε ο Τζόουνς, δέσε τα βαγόνια στη σειρά και θα βάλω μπροστά. Πολύ έξυπνο, ψέμματα;

Ύστερα από μισή ώρα, ο Μπράουν και ο Τζόουνς, έπαιζαν ακόμα με το τρενάκι στο τραπέζι της τραπεζαρίας.

Οι γυναίκες τους όμως, στο επάνω σαλόνι, ούτε καν πρόσεξαν πως οι άντρες τους αργούσαν να ανέβουν. Είχαν άλλα στο νου τους.

- Τι νόστιμη! Θαύμαζε η κυρία Μπράουν. Είναι η πιο γλυκιά κούκλα που έχω ιδεί στη ζωή μου! Πρέπει να πάρω μια ίδια κι απαράλλαχτη για την Ούλβινα. Η Κλάρις θα ενθουσιαστεί, ψέμματα;

- Ναι, συμφώνησε η κυρία Τζόουνς. Και ύστερα θα διασκεδάσει πολύ ράβοντας τα φουστάνια της. Χαίρονται τόσο τα κοριτσάκια με κάτι τέτοια! Για κοίτα! Είναι τρία φορέματα για την κούκλα στο κουτί, κομμένα κι έτοιμα για ράψιμο. Είδες τι χαριτωμένα που είναι;

- Εξαίσια! Φώναξε η κυρία Μπράουν. Τούτο το μωβ, θαρρώ πως πηγαίνει πολύ με τα ξανθά μαλλιά της κούκλας… τι λες; Μόνο που, αν κατέβαινε λίγο ο γιακάς κι έμπαινε εδώ μια φάσα… έτσι… θα ήταν πολύ πιο νόστιμο. Για κοίτα κι εσύ… Πώς το βρίσκεις;

- Σπουδαία ιδέα! Είπε η κυρία Τζόουνς. Για να δοκιμάσουμε… Στάσου μια στιγμή, να πάω να φέρω μια βελόνα. Θα πω της Κλάρις ότι της το έραψε ο ίδιος ο Σάντα Κλάους. Η κόρη μου ξέρεις, τον πιστεύει απόλυτα τον Σάντα Κλάους.

Ύστερα από μισή ώρα, η κυρία Τζόουνς και η κυρία Μπράουν, είχαν αποξεχαστεί τόσο, ράβοντας τα φορεματάκια της κούκλας, που ούτε τα σφυρίγματα της ατμομηχανής του τρένου, που έτρεχε ακούραστα πάνω στο τραπέζι της τραπεζαρίας, άκουγαν, ούτε νοιάστηκαν να δουν πού ήταν και τι έκαναν τα τέσσερα παιδιά.

- Έξοχα! Είπε ο Ουίλι επιδοκιμαστικά. Εγώ, θα του χαρίσω πούρα του πατέρα.

- Το ξέρω, κι εγώ τα συλλογίστηκα τα πούρα. Στους άντρες αρέσουν πάντα τα πούρα και τα τσιγάρα. Έτσι, είναι σίγουρος κανείς για το δώρο του. Τι λες, δοκιμάζουμε ένα δύο; Μπορούμε να αραιώσουμε την κάτω σειρά κι έτσι δε θα φαίνεται. Θα σ’ σρέσουν, είναι ρούσικα… Πολύ καλύτερα από τα αιγυπτιακά…

- Ευχαριστώ, αποκρίθηκε ο Ουίλι. Πολύ θα το ήθελα ένα τσιγαράκι. Πρωτοκάπνισα, ξέρεις, την περασμμένη άνοιξη στα γενέθλιά μου – έκλεισα τα δώδεκα! Βρίσκω πως για έναν άντρα είναι καλύτερα να αρχίζει να καπνίζει κάπως αργά, τι λες κι εσύ; Η νικοτίνη τον κατσιάζει. Περίμενα λοιπόν να κλείσω τα δώδεκα!

- Κι εγώ, είπε ο Έντουιν, καθώς άναβαν κι οι δυο τα τσιγάρα τους. Για να είμαι ειλικρινής, δε θα τα αγόραζα και τούτα, αν δεν έπρεπε οπωσδήποτε να κάνω έναν μπουναμά στον πατέρα μου. Τον πιστεύει, ξέρεις, ακόμα τον Σάντα Κλάους.

Την ίδια ώρα, η Κλάρις έδειχνε στη μικρή Ούλβινα μια πολύ νόστιμη κασετίνα του Μπριτζ, που είχε αγοράσει για τη μητέρα της.

- Τι χαριτωμένοι που είναι τούτοι οι μαρκαδόροι! Είπε η Ούλβινα! και τι όμορφο σχέδιο… Ολλανδέζικο είναι χρυσή μου, ή φλαμανδικό;

- Ολλανδέζικο, βεβαίωσε με πεποίθηση η Κλάρις. Σπουδαίο, έτσι; Και τούτα τα τασάκια για τα λεφτά, δεν είναι τρέλα;Η αλήθεια είναι πως, αν ήθελα, μπορούσα να μην τ’ αγοράσω, μου φαίνεται όμως πως είναι πολύ κουτό να παίζει κανείς χωρίς λεφτά. Δε βρίσκεις κι εσύ;

- Φριχτό κι ανούσιο, συμφώνησε πρόθυμα η Ούλβινα, μα η μαμά σου δε παίζει ποτέ με λεφτά, ψέμματα;

- Η μαμά! Θεός φυλάξοι! Είναι πολύ καθυστερημένη σ’ αυτό το σημείο. Θα της εξηγήσω όμως πως ο ίδιος ο Σάντα Κλάους έβαλε στην κασετίνα τα τασάκια για τα λεφτά.

- Φαντάζομαι πως η μαμά σου θα τον πιστεύει τον Σάντα Κλάους, σαν τη δική μου.

- Και βέβαια τον πιστεύει, είπε η Κλάρις και πρόσθεσε: Τι λες, παίζουμε μια παρτιδούλα; Μια δεκάρα τον πόντο! Θέλεις;

- Γιατί όχι; Συμφώνησε πρόθυμα η Ούλβινα. Ύστερα από λίγα λεπτά, τα δυο κοριτσάκια ανακάτευαν με βιασύνη τις τράπουλες, με τα πορτοφολάκια τους ανοιχτά, πάνω στο τραπέζι.

Μισή ώρα αργότερα, οι δυο οικογένειες ήταν πάλι μαζεμένες στο κάτω σαλόνι. Φυσικά, κανένας δεν είπε λέξη για τους μπουναμάδες. Ξεφύλλιζαν ωστόσο με θαυμασμό τη μεγάλη Βίβλο, που είχαν αγοράσει ο κύριος κι η κυρία Τζόουνς για τον παππού. Ήταν όλοι βέβαιοι, πως έτσι ο παππούς, θα έβρισκε τρόπο να περνάει ευχάριστα τις ώρες του, σαν ήταν μόνος.

Επάνω όμως, στο δικό του σαλόνι, ο παππούς Τζόουνς κοίταζε τρυφερά τα δώρα που είχε αγοράσει εκείνος για τους δικούς του: μια όμορφη κασετίνα για το ουίσκι, με ασημένια σκαλίσματα απ’ έξω για τον Τζόουνς και μια μεγάλη νικελένια φυσαρμόνικα για τον εγγονό του.

Αργότερα, περασμένα μεσάνυχτα, κάποιο πρόσωπο ή πνεύμα, ο Σάντα Κλάους τέλος πάντων, πήρε όλα τα δώρα και, όπως κάθε χρόνο τέτοια νύχτα, τα έβαλε στις κάλτσες των ανθρώπων του σπιτιού.
Πού να φανταστεί όμως ο καημένος ο Σάντα Κλάους, πόση χαρά θα έπαιρναν οι μεγάλοι , βρίσκοντας στις κάλτσες τους, τα δώρα που είχαν αγοράσει οι ίδιοι για τα παιδιά τους και πόσο θα καμάρωναν τα παιδιά, παίρνοντας τα δώρα που είχαν μόνα τους διαλέξει για τους μεγάλους!!

Έκανε λοιπόν τη διανομή με το συνηθισμένο τρόπο. Έτσι, τα παιδιά πήραν τρενάκια, αεροπλάνα, κούκλες και φυσαρμόνικες και οι μεγάλοι πούρα, τράπουλες και τη Βίβλο!

Αυτό ήταν το μεγάλο του λάθος!..

Δώρα και άνθρωποι ωστόσο, δεν άργησαν να βρουν το σωστό τους δρόμο.
Και να που κατά τις δέκα το πρωί, ο Μπράουν και ο Τζόουνς έπαιζαν με το αυτόματο τρενάκι, η κυρία Μπράουν και η κυρία Τζόουνς έραβαν φουστάνια για τις κούκλες, τα αγοράκια κάπνιζαν τσιγάρα και η Κλάρις με την Ούλβινα έπαιζαν χαρτιά, με τα λεφτά που τους είχαν δώσει οι γονείς τους.
Επάνω, στο δικό του το σαλόνι, ο παππούς έπινε ουίσκι κι έπαιζε φυσαρμόνικα..

Έτσι, όπως συμβαίνει πάντα, τα Χριστούγεννα πέρασαν πολύ ευχάριστα για όλους !!

Συγγραφέας : Στίβεν Μπάτλερ Λίκοκ

Ένας γκρινιάρης καλικάντζαρος, o Φρέντι, περνούσε την ώρα γκρινιάζοντας στο φίλο του το Λιουκ.

Ο Λιουκ ήθελε να γίνει καλικάντζαρος γιατρός και σκέφτηκε πως, ακούγοντας υπομονετικά το Φρέντι να κλαψουρίζει για το παραμικρό χτυπηματάκι, μπορούσε να εξασκηθεί γιατρεύοντάς τον.

Έτσι θα μάθαινε το επάγγελμά του. Μια μέρα, ο Φρέντι ήρθε να τον βρει κλαψουρίζοντας, όμως χωρίς κανένα φανερό τραύμα, ούτε καν κακή όψη. Αντίθετα, ο Λιουκ τον είδε πολύ καλά, χαρούμενο, παρά την γκρίνια του, που, τώρα, έμοιαζε ψεύτικη.

Από το βιβλίο: Χειμωνιάτικες Ιστορίες (Gregoire Solotareff),
Εκδόσεις: Μεταίχμιο